Życie małych goryli

Życie małych goryli U goryli panuje wielka śmiertelność młodych. W jednym miocie na świat przychodzi najczęściej jedno zwierzę, rzadko zdarzają się dwa. W pierwszych dniach po porodzie gorylątko jest bardzo wrażliwe i opieka nad nim nastręcza matce wielu trudności, co sprawia, że często gorylątko, lub nawet oba w przypadku ciąż mnogich, umierają. Szacuje się, że jedna gorylica odchowuje do dorosłości jedno młode na 7 lat. Przez kilka pierwszych miesięcy życia mały goryl jest całkowicie bezbronny i niesamodzielny – matka musi cały czas nosić go przy sobie, we wszystkim pomagać oraz uczyć. Dopiero w wieku około 5 miesięcy mały goryl jest w stanie samodzielnie się poruszać – wcześniej przemieszczał się trzymając się grzbietu matki lub jej włosów na brzuchu. Już w szóstym miesiącu życia goryl rozpoczyna pożywiać się samodzielnie – wcześniej przyuczony przez matkę jakie rośliny można zjadać, a jakich nie, zaczyna skubać liście, zjadać korę małych gałęzi oraz łodygi. Dopiero w wieku około 2 lat młody goryl jest w stanie wyżywić się w pełni samodzielnie – mimo to wciąż przyjmuje mleko matki, a dzieje się to tak długo, dopóki sama matka nie zdecyduje, że przestanie karmić, co dzieje się najczęściej tuż przed kolejnym porodem. Młode goryle uwielbiają zabawę – bawią między sobą, ale także z dorosłymi osobnikami, które niemal nigdy tego nie odmawiają, zawsze zachowując całkowity spokój, czegokolwiek by młode z nimi nie robiły.

Pochodzenie

Pochodzenie Gady pochodzą od płazów. Niektóre prehistoryczne płazy wykazywały tak wiele cech gadów w budowie, że zaliczano je właśnie do tej gromady. Były jednak bezowodniowcami, ich zarodek rozwijał się najpierw w kijankę. Gady są owodniowcami – znosiły bogate w żółtko jaja, w których zarodek dorastał bez przeobrażenia. Z jaj wykluwają się młode, wyglądające jak miniaturki dorosłych osobników – występuje więc rozwój prosty.Najstarsze owodniowce nazywane są kaptorynomorfami, wyglądem i budową ciała przypominały jaszczurki. Miały szkielet o wiele bardziej skostniały niż ich przodkowie. Miednica była połączona z kręgosłupem co najmniej dwoma kręgami krzyżowymi. Odcinek szyjny był wydłużony, liczył co najmniej trzy kręgi szyjne. Pierwsze owodniowce miały ponadto zęby bez pofałdowanego szkliwa.Jeszcze w karbonie pierwsze owodniowce podzieliły się na dwie linie rozwojowe: synapsydy, do których należą gady ssakokształtne i ssaki oraz zauropsydy – grupa obejmująca współczesne ptaki i gady oraz owodniowce kopalne. Przedstawiciele tych grup różnili się od siebie między innymi budową czaszki.W erze mezozoicznej gady opanowały wszystkie typy środowisk. U schyłku kredy zaczęły masowo wymierać. Powodem tego mogło być zderzenie z Ziemią wielkiego meteorytu.

Wyposażenie klatki

Wyposażenie klatki Dno wanienki dennej należy najpierw wyłożyć gazetą, która dobrze wchłania wilgoć. Na nią trzeba położyć warstwę trocin, najlepiej tych przeznaczonych dla gryzoni, kupionych w sklepie zoologicznym. Użyteczna jest także ściółka dla kota, ale jest dość twarda i niewygodna. Sprawdza się ona jednak doskonale jako podłoże w kąciku toaletowym, który większość królików sobie urządza w rogu klatki. Do klatki należy włożyć królikowi siano, z którego ułoży on sobie wygodne legowisko. Można także ustawić domek, choć nie jest on niezbędny. Można go zrobić z kartonu z wyciętą dziurą lub kupić w sklepie zoologicznym, jednak większość gotowych domków jest za mała dla królików i służy raczej za schronienie dla chomików lub świnek morskich. Dla królika bardzo ważna jest drabinka ze świeżym sianem. Nie można w niej umieszczać siana, którego zwierzę używa do spania, gdyż jest ono najczęściej przesiąknięte moczem i zjedzone może wywołać u królika różne choroby. Na karmę podstawową najlepsza jest porcelanowa lub kamienna miseczka, której królik nie przewróci, gdy oprze się przednimi łapami o jej brzeg. Czystą, świeżą wodę podajemy w specjalnym poidle, które można kupić w każdym sklepie zoologicznym.

Pozycja samców

Pozycja samców Samiec, który osiąga 15 rok życia, jest już gorylem w pełni dojrzałym. Odgrywa w grupie najważniejszą rolę. Mimo, że dysponuje ogromną siłą nie ma wielu okazji, by ją wykazać. Do walk między gorylami dochodzi bardzo rzadko. Dominujący samiec opiekuje się całą grupą – broni do śmierci swoich samic oraz dzieci. Gdy zdarza się, że jakaś samica umiera, to właśnie on, a nie inna gorylica, bierze pod opiekę osieroconą małpę, bardzo starannie się nią opiekując. Samce nigdy nie wykazują agresji pod adresem własnej grupy. Zdarza się jednak, że dochodzi do krwawych starć. Gdy jakaś grupa napotka samotnego, agresywnego samca, może dojść do walki między nim, a samcem dominującym. Jeżeli wygrywa ów samotny, to on przejmuje we władanie grupę. Zabija wówczas wszystkie młode, które wymagają jeszcze opieki matki. Wydaje się to dziwnym zachowaniem, lecz ma głęboki uzasadnienie – samice, które w ten sposób zostały pozbawione potomstwa, bardzo szybko są gotowe do kolejnej ciąży. Samiec, który niedawno objął dominację w grupie, stara się jak najszybciej doprowadzić do zapłodnienia samic do tej grupy należących, dlatego właśnie morduje „cudze” dzieci. W stosunku do własnych potomków albo do małp, które wziął pod opiekę, nigdy nie wykazuje agresji, pozwalając na wszystkie, nawet głośne i denerwujące, harce.

Niedźwiedź polarny a człowiek

Niedźwiedź polarny a człowiek Niedźwiedzie polarne największą rolę odgrywały w życiu Eskimosów. To właśnie od niego lud ten nauczył się polować na foki – do dziś Eskimosi, niedźwiedzim wzorem, czatują przy otworach, z których wynurzają się foki i zabijają je jednym celnym uderzeniem. Eskimosi korzystają także z samych niedźwiedzi polarnych – dostarcza on im futra, tłuszczu i mięsa. Oczywiście dziś nie wolno go zabijać, jest pod pełną ochroną prawną. Kiedyś jednak bardzo często padał ofiarą polowań dla futer – można mówić nawet o swego rodzaju masakrze tych zwierząt, zabito ich bowiem wiele tysięcy. Mimo, że dziś nie poluje się na niedźwiedzia polarnego, to jego życiu i tak zagraża człowiek – teraz jednak przez to, że na coraz większą skalę eksploatuje zasoby naturalne obszarów polarnych, buduje liczne stacje badawcze, zanieczyszcza wody. Człowiek ma też pewien, choć oczywiście dość niewielki, wpływ na ocieplenie klimatu, które sprawia, że niedźwiedzie mają coraz mniejszą przestrzeń do życia – to jednak jest absolutnie nieuchronne, nawet gdyby wyginął człowiek klimat i tak ocieplałby się. Niedźwiedzie polarne są dziś bardzo popularnymi stworzeniami, przede wszystkim ze względu na swój dość uroczy wygląd i duże rozmiary. Dlatego opinia publiczna nie pozwala na żadne działanie uderzające w ich egzystencję – niedźwiedzie mogą czuć się spokojne o swe życie.

Diana Fossey

Diana Fossey Diana Fossey to jedna z najznakomitszych badaczek goryli w historii. W latach siedemdziesiątych przybyła do parku narodowego znajdującego się w Ruandzie i rozpoczęła tam studiowania życia goryli. Robiła to w oryginalny sposób – naśladując ich zachowanie. Potrafiła przez wiele czasu poruszać się na czterech kończynach, podczas postojów goryli siedziała, jak one, nieruchomo, udając, że żuje liście. To sprawiło, że niemal wszystkie grupy goryli jakie badała w pełni ją zaakceptowały. Przebywała z nimi przez cały czas, wnikliwie studiując ich zachowanie, co bardzo przyczyniło się do lepszego poznania ich życia.. W 1982 roku wydała książkę o tych zwierzętach, na podstawie której wyreżyserowano słynny film „Goryle we mgle”. Działalność Diany Fossey była nie na rękę wielu ludziom. Nie tylko studiowała życie goryli – starała się także chronić je przed kłusownikami i myśliwymi. Po bestialskim zabiciu jednego z jej podopiecznych, goryla Digita, założyła Fundację Digita, która zajmowała się ochroną tych wielkich zwierząt. Niestety, ludzka głupota i okrucieństwo okazały się dla Diany Fossey zabójcze. W grudniu 1985 roku znaleziono ją martwą w osadzie Karisoke. Zginęła od kilku ciosów maczetą w głowę. Zamordowali ją prawdopodobnie ludzie będący na usługach miejscowych kłusowników. Po jej śmierci wielu innych badaczy poszło w jej ślady i zaczęło, tak jak ona, żyć razem z gorylami, chcąc lepiej poznać ich życie i chronić je przed zakusami żądnych pieniędzy i trofeów myśliwych.

Wygląd zającowatych

Wygląd zającowatych Europę Środkową zasiedlają trzy dzikie gatunki zającowatych. Są nimi: zając bielak o niewielkim zasięgu występowania, zając szarak oraz dziki królik europejski. Zając szarak (Lepus europaeus) mierzy od 50 do 76 centymetrów i waży od 6 do 8 kilogramów, zatem wielkością dorównuje domowemu kotu. Ma wyjątkowo długie nogi (skoki) i dłuższe od głowy, czarno zakończone uszy, zwane słuchami. Jego łapy są wąskie i twarde. Futro szaraka (turzyca) na brzuchu jest białe, a na szarym grzbiecie występuje wzór zwany pieprzem z solą. Tęczówki tego zającowatego są wyraźnie jaśniejsze od źrenicy, przez co jego oczy wydają się być zawsze wytrzeszczone. Dziki królik europejski (Oryctolagus cuniculus) jest o wiele mniejszy od szaraka, osiąga jedynie 38-50 centymetrów i waży od 0,9 do 3 kilogramów. Jego uszy i nogi są o wiele krótsze. Futro królika na brzuchu jest szare, a na grzbiecie ma barwę szarobrązową bądź brunatną. Zając i królik różnią się od siebie głównie w sposobie życia. Szarak unika zwykle gęstego lasu oraz nie kopie nor, a jedynie płytkie dołki. Jeśli wyczuje niebezpieczeństwo, najczęściej przypada do ziemi i staje się niewidoczny dzięki barwie ochronnej. Króliki żyją w lasach lub gęstwinach, gdzie mogą spokojnie schować się przed nieprzyjacielem. W ziemi wygrzebują głębokie nory z wieloma wejściami – tam zwierzęta te uciekają w razie niebezpieczeństwa. Nory służą też za miejsce odpoczynku i snu.

Pożywienie niedźwiedzia

Pożywienie niedźwiedzia Niedźwiedzie polarne żywią się prawie wyłącznie fokami – stanowią one 90% ich rocznego jadłospisu. Niedźwiedzie występują tylko tam, gdzie spotkać można arktyczne foki, nie potrafiłyby one żywić się czym innym. Są najbardziej mięsożernym gatunkiem ze wszystkich znanych człowiekowi z bezpośrednich badań niedźwiedzi. Polują przede wszystkim na kilka gatunków fok: nerpy, foki grenlandzkie, foki wąsate (brodate) oraz na kapturniki. Bywa, że zaatakują także morsa – nigdy jednak dorosłego samca, z którym walka byłaby zbyt ciężka i mogłaby się skończyć dla obu stron tragicznie. Niedźwiedzie zazwyczaj polują z zasadzki, bardzo rzadko chwytając foki w wodzie. Najczęściej siedzą przy otworach w lodzie, z których wynurzają się foki, by zaczerpnąć powietrza. Gdy tylko wystawią z wody swój łeb, niedźwiedź od razu uderza w niego swoją potężną łapą, co najczęściej kończy się dla foki śmiercią. Jeżeli jednak przeżyje, to niedźwiedź dobija ją szybko chwytając jej kark swymi ostrymi kłami. Niedźwiedzie mogą jednak bardzo długo pościć – wytrzymają bez jedzenia przez wiele tygodni. Za to za jednym razem mogą zjeść nawet 70 kg pożywienia! By dobrze funkcjonować fokę powinny chwytać co 5-6 dni, w zależności od wielkości danego osobnika.

Wygląd niedźwiedzia

Wygląd niedźwiedzia Rozpoznanie niedźwiedzia polarnego nie nastręcza wielu trudności – przede wszystkim występuje w regionach, w których człowiek przebywa tylko w celach turystycznych lub naukowych. Ponadto jest naprawdę ogromny i ma bardzo charakterystyczne, całkowicie białe futro. Niedźwiedzie polarne mają bardzo długie i bardzo gęste futro, które składa się dwóch warstw – krótszych i bardziej gęstych włosów, oraz dłuższych i nieco rzadszych, tak zwanych okrywowych. Niedźwiedzie są więc dobrze chronione przed zimnem, w czym pomaga jeszcze gruba – nawet 10cio centymetrowa – warstwa tłuszczu. Zwierzęta te mają cztery krótkie, grube i bardzo mocne łapy. Są zakończone pięcioma krótkimi palcami, z których wyrastają ostre i niezbyt długie pazury. Podeszwy łap są tak skonstruowane, że niedźwiedź polarny nie ślizga się nawet na lodzie, nie czuje także chłodu, bo są porośnięte włosami. Palce przednich łap są częściowo połączone fałdem skórnym, który pomaga niedźwiedziom pływać – świadczy to o ich świetnym przystosowaniu do życia w środowisku wodnym. Niedźwiedzie polarne mają stosunkowo małą, w porównaniu do reszty ciała, głowę. Jest dość długa, chociaż sam pysk niedźwiedzi jest raczej krótki. Mają bardzo małe oczy umieszczone z przodu czaszki, tak, by dobrze mogły oceniać odległość oraz rzeźbę terenu. Uszy również są małe i gęsto porośnięte włosami, dzięki czemu niedźwiedzie nie tracą ciepła.

Trzmiel

Trzmiel Trzmiel należy do rodziny pszczołowatych. Ta przynależność powoduje, że trzmiel wygl Ada jak ogromna pszczoła. Inne podobieństwo to to, że trzmiele żyją w koloniach, a ich życie przypomina nieco życie pszczół. Ich głównym zajęciem jest zapylanie roślin. Są bardzo pożytecznymi owadami gdyż dzięki specyficznej budowie aparatu gębowego mogą zapylać praktycznie wszystkie kwiaty. W ciągu dnia potrafią odwiedzić kilka tysięcy kwiatów. Żerują już przy temperaturze dziesięciu stopni Celsjusza. Latają od początku kwietnia do końca września. Mamy różne gatunki trzmieli: trzmiel gajowy, trzmiel leśny i trzmiel wrzosowiskowy. Gniazdo trzmiele budują w ziemi w podziemnych norach, kępach suchych traw czy zakamarkach budynków. Z jaj składanych przez samicę od początku wiosny do połowy lata lęgną się robotnice które pomagają matce w rozbudowie gniazda i są jednocześnie opiekunkami. Jesienią robotnice, samce a także stare samice giną. W gnieździe zimują młode samice które na wiosnę zakładają własne rody.